Poesia Sin Fin (Endless Poetry)

Μέσα σε διάστημα λίγων ημερών, είχα την τύχη να παρακολουθήσω δημιουργίες από τους δυο αγαπημένους μου καλλιτέχνες που μάλιστα τα τελευταία χρονιά δεν ήμουν και πολύ σίγουρος αν ποτέ θα ξανάβλεπα κάτι νέο από αυτούς. Ο David Lynch με το πολυαγαπημένο Twin Peaks που τόσο πολύ περίμενα να ξαναδώ και ο Alejandro Jodorowsky με την συνέχεια της σουρεαλιστικής αυτοβιογραφίας του με τίτλο ENDLESS POETRY μετά από 20+ χρόνια απουσίας από τις ταινίες. Ευτυχώς αυτό το διάστημα είχα την ευκαιρία να απολαύσω ένα μεγάλο κομμάτι της ιδιοφυΐας του μέσα από τα πολλά κόμικ που κυκλοφόρησε ο ίδιος, βάζοντας μέσα πολλές από τις τρελές ιδέες του.

My Life as a Zucchini (Ma vie de Courgette)

Το MY LIFE AS A ZUCCHINI, είναι μια μικρή σε διάρκεια, stop-motion ταινιούλα από την Γαλλία και η πρώτη μεγάλου μήκους για τον σκηνοθέτη Claude Barras. To φιλμ πραγματεύεται την σκληρή ζωή μέσα από τα μάτια μιας παρέας μικρών ορφανών. Τα παιδιά αυτά θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν αρκετές "σκληρές αλήθειες". Ίσως περισσότερες για μια ταινία που φαινομενικά μοιάζει μια ταινία για παιδιά. Όμως αν τυχαίνει να θυμάστε έστω και λίγο τον τρόπο σκέψης στα παιδικά σας χρόνια τότε σίγουρα θα βρείτε αρκετά ενδιαφέρουσα την συγκεκριμένη προσέγγιση.

ELLE

Το ELLE, είναι η τελευταία ταινία του γνωστού σκηνοθέτη Paul Verhoeven και προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες πριν από περίπου έξι μήνες. Αν και καθυστερημένα, χαίρομαι που τελικά κατάφερα να την δω και να ανακαλύψω ότι μετά από δέκα χρόνια απουσίας από τις ταινίες ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης δείχνει πως ο κάπως διεστραμμένος τρόπος σκέψης του παραμένει επίκαιρος όσα χρόνια και αν περάσουν. 

Patriots Day

Στην τρίτη συνεργασία μεταξύ του σκηνοθέτη Peter Berg και του Mark Wahlberg, έχουμε να κάνουμε με την μεταφορά/αναβίωση των τραγικών γεγονότων στην Βοστόνη πριν από τέσσερα χρόνια όπου κατά την διάρκεια του ετήσιου μαραθώνιου δρόμου εξερράγησαν δυο βόμβες μέσα στο πλήθος το οποίο ήταν συγκεντρωμένο για να αποθανατίσει τους δρομείς. Η ταινία διηγείται το συμβάν από την ημέρα της επίθεσης μέχρι και το τέλος του ανθρωποκυνηγητού το οποίο διήρκεσε σχεδόν πέντε ήμερες.

Always Shine

Το ALWAYS SHINE ήταν μια ταινία που έψαχνα καιρό τώρα την ευκαιρία να δω. Από το τρέιλερ μου θύμιζε κάπως το MULHOLAND DRIVE του David Lynch αλλά και τις ταινίες μυστηρίου του Brian De Palma. Τελικά δεν έπεσα και πολύ έξω σε τίποτα από τα δυο. Παρά τις πολύ εμφανείς επιρροές, η σκηνοθέτης Sophia Takal μας παρουσιάζει ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ μυστηρίου που αυτή την φορά πηγάζει μέσα από την κόντρα μιας γυναικείας φιλίας. 

Colossal

Τι θα γινόταν αν μια μέρα, ξαφνικά ένα τεράστιο τέρας εμφανιζότανε στην γη και αποτελούσε μια προέκταση του εαυτού μας; Αυτό είναι το ξεκάθαρο ερώτημα που θέτει το COLOSSAL στον θεατή βλέποντας το τρέιλερ. Όμως δεν σταματάει εκεί. Η καινούργια δουλειά του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Nacho Vigalondo σκάβει αρκετά πιο βαθιά απ' ότι υπόσχεται με το τρέιλερ. Το COLOSSAL διηγείται ίσως την πιο πρωτότυπη ιστορία για φέτος (μέχρι τώρα τουλάχιστον) και αποδεικνύει πως όλες οι ταινίες δικαιούνται μια ευκαιρία και πως μερικές φορές τα φαινόμενα απατούν.

Paterson

Η δεύτερη περσινή ταινία του Jim Jarmusch που όμως έτυχε να δω πρόσφατα (η πρώτη ήταν το φανταστικό ντοκιμαντέρ για την ιστορία του συγκροτήματος The Stooges με τίτλο GIMME DANGER), είναι μοναδική. Αποτελεί μια ωδή σε κάθε λογής τέχνη με ιδιαίτερη έμφαση στην ποίηση και εξηγεί με ποιον τρόπο μπορεί να βρεθεί η έμπνευση και η δημιουργικότητα στην καθημερινότητα του καθενός.

Get out

Ο ηθοποιός Jordan Peele ο οποίος έγινε γνωστός κυρίως μέσα από τα κωμικά του σκετς στο Comedy Central, αυτήν την φορά κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Όταν λοιπόν άκουσα πως γράφει και σκηνοθετεί μια ταινία τρόμου ήμουν αρκετά περίεργος να δω περί τίνος πρόκειται. Ως γνωστόν, οι κωμικοί έχουν μια ιδιαίτερη αίσθηση του τρόμου. Βλέποντας το, συνειδητοποίησα πως το GET OUT είναι η πιο φρέσκια και καλοφτιαγμένη ταινία τρόμου μέχρι τώρα για φέτος.

I Don't Feel At Home in This World Anymore

Ακούγοντας το και μόνο, μπορώ να πω με σιγουριά πως το I DONT FEEL AT HOME IN THIS WORLD ANYMORE, είναι σίγουρα η ταινία με τον πιο δύσχρηστο τίτλο που έχω ακούσει. Αν μη τι άλλο, μόνο σε μια τόσο περίεργη ταινία θα ταίριαζε ένας τέτοιος τίτλος. Επηρεασμένος από την συνεργασία του στις δυο τελευταίες ταινίες με τον σκηνοθέτη Jeremy Saulnier (Blue Ruin, Green Room), ο ηθοποιός Macon Blair αποφασίζει να προχωρήσει στην πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια της οποίας επιμελείται ο ίδιος και το σενάριο. Μια κατηγορία από μόνη της, η συγκεκριμένη θα σας κάνει να πείτε την κλασική ατάκα "Δεν φτιάχνουν πλέον ταινίες σαν και αυτήν".

T2 Trainspotting

Το πρώτο TRAINSPOTTING γυρίστηκε το 1996 και όταν βγήκε ήταν από εκείνες τις ταινίες που όλο το σχολείο μιλούσε γι αυτές. Αυτός είναι και ο λόγος που ένα χρόνο αργότερα, όταν κυκλοφόρησε σε βιντεοκασέτα την νοικιάσαμε για να δούμε γιατί όλος αυτός ο σαματάς. Παρόλο που εντέλει δεν καταφέραμε να καταλάβουμε όλα τα νοήματα της ταινιας, ήμασταν από τους λίγους που κατέληξε να μας μείνει κυρίως για την πρωτότυπη αισθητική και τον ασταμάτητο ρυθμό που έβγαζε, σε αντίθεση με τα μεγαλύτερα παιδιά που την έβλεπαν σαν ένα κουλ σπρώξιμο προς κάθε απαγορευμένη ουσία. Με τα χρόνια έγινα μεγάλος θαυμαστής του σκηνοθέτη Danny Boyle και στο άκουσμα ότι μετά από τόσο καιρό κατάφερε να συγκεντρώσει το παλιό καστ και να ολοκληρώσει την ιστορία που ξεκίνησε, δεν μπορούσα να περιμένω.

Moonlight

Κλείνοντας με τις περσινές, οσκαρικές ταινίες, η τελευταία πρόταση από αυτές που πρόλαβα να δω μέχρι σήμερα είναι το MOONLIGHT. Όσο και αν μου άρεσε η συγκεκριμένη ταινία ωστόσο, ο ρόλος μου θα περιοριστεί σε αυτό που κάνω συνήθως. Δεν θα ήθελα να πάρω μέρος σε κάποιο ντιμπέιτ στο οποίο θα έπρεπε να πω αν τελικά άξιζε να πάρει το όσκαρ καλύτερης ταινίας ή όχι. Δεν έχει και πολύ σημασία αλώστε τι όσκαρ έχει πάρει εφόσον παραμένει μια καλή ταινία. Το MOONLIGHT, του σκηνοθέτη Barry Jenkins, διηγείται μέσα από τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους την δύσκολη ζωή ενός μαύρου, ομοφυλόφιλου αγοριού που παλεύει να επιβιώσει σε μια κοινωνία η οποία αρνείται να αποδεχθεί οποιοδήποτε είδος ανθρώπινου συναισθήματος.

Manchester by the Sea

Τις τελευταίες ημέρες που γενικά υπάρχει αυτό το ετήσιο οσκαρικό κλίμα, φρόντισα να δω όσες περισσότερες από τις ταινίες που θα ήταν προτεινόμενες στην τελετή. Όχι επειδή πιστεύω πως είναι κατ'ανάγκη οι καλύτερες της χρονιάς αλλά επειδή μεταξύ των προτεινόμενων μ'αρέσει να βλέπω αν συμφωνώ ή όχι με το αποτέλεσμα. Το Hollywood έχει τους δικούς του κανόνες και είτε μας αρέσει είτε όχι, εμείς παρακολουθούμε απλά για την "φάση". Το ίδιο ισχύει φυσικά και στα Βρετανικά βραβεία, στα Γαλλικά  κ.ο.κ. Συγκεκριμένα για το MANCHESTER BY THE SEA, και λόγο του ότι έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Casey Affleck, ήταν μια ταινία που περίμενα να δω αρκετούς μήνες τώρα.

John Wick Chapter 2

Το πρώτο JOHN WICK του 2014, είχε αποτελέσει μια ευχάριστη έκπληξη για όλους τους λάτρεις των ταινιών δράσης αφού κατάφερε να δώσει μια νέα πνοή στο κάπως επαναλαμβανόμενο και κορεσμένο είδος. Η ταινία έμεινε γνωστή για την όμορφη αισθητική της, την εξαιρετική σκηνοθεσία και φυσικά για τις καλομελετημένες και εντυπωσιακές χορογραφίες της. Παρόλο που η πρώτη ταινία δεν έμοιαζε να είναι φτιαγμένη για να υποδεχθεί μια συνέχεια, όλοι όσοι την απόλαυσαν περίμεναν με αγωνία και μια δεύτερη δόση αδρεναλίνης.

The Edge of Seventeen

Με την πάροδο των χρόνων, οι ιστορίες ενηλικίωσης μέσα από τις ταινίες κατέληξαν σε ενα αδιέξοδο, μιας και το να παρουσιάσει κανείς κάτι που δεν έχει ξαναειπωθεί είναι κάπως σπάνιο. Χρειάζεται δουλειά για να λειτουργήσει πλέον σωστά μια τέτοια ταινία και ακόμα περισσότερη δουλειά για να δώσει μια νέα πνοή στο είδος. Το THE EDGE OF SEVENTEEN έχω την εντύπωση πως καταφέρνει και τα δυο, προσφέροντας μια αρκετά φρέσκια δόση χιούμορ και πάθους καθώς αναλύει την πιο αλλόκοτη και μπερδεμένη περίοδο στην ζωή κάθε ανθρώπου.

Hell Or High Water

Το HELL OR HIGH WATER, είναι μια απλή, βίαιη και σχεδόν προβλέψιμη ιστορία καταδίωξης. Ένα κυνικό σύγχρονο γουέστερν που διαδραματίζεται στην πολιτεία του Τέξας. Ο Βρετανός σκηνοθέτης David Mackenzie, μετά την ταινία έκπληξη του 2013, STARRED UP, μας δίνει ακόμα μια καλοφτιαγμένη ιστορία με ιδιαίτερη έμφαση στους χαρακτήρες και προσθέτει ακόμα μια επιτυχία στην συλλογή του.

Split

Ο γνωστός παραμυθάς ταινιών τρόμου και σκηνοθέτης M. Night  Shyamalan έχει μέχρι σήμερα να επιδείξει μια σχετικά περίεργη καριέρα με πολλά σκαμπανεβάσματα. Ωστόσο, μετά από μερικές "απογοητεύσεις" τα τελευταία χρόνια, το 2015 επιβεβαίωσε μια στροφή στην καριέρα του με το THE VISIT το οποίο αν και ήταν μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, ήταν  σίγουρα ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Τα καλά νέα είναι πως και η καινούργια του ταινία αποτελεί μια εξίσου ευχάριστη και καλοδεχούμενη έκπληξη.

Top 10 Movies of 2016

Όσο αναφορά τις ταινίες, το 2016 ήταν μια πολύ καλή χρονιά. Ενώ συνήθως οι καλύτερες ταινίες κάθε χρόνο βγαίνουν στο δεύτερο εξάμηνο, πέρυσι είχα ήδη μέχρι το καλοκαίρι ξεχωρίσει μερικές πολύ καλές. Αυτό που είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον φέτος είναι το ότι μεταξύ των αγαπημένων μου ταινιών δεν υπήρξε κάποια που αποτέλεσε ξεκάθαρα την νούμερο ένα της χρονιάς. Και αυτό ίσως να είναι και κάλο σημάδι. Μπορεί να είμαι χαρούμενος με την σειρά που τελικά τις έβαλα αλλά αυτή η σειρά θα μπορούσε να αλλάξει ανά πάσα στιγμή με το πέρασμα του χρόνου, μιας και πολλές τις ευχαριστήθηκα το ίδιο. Θα ήταν πιο εύκολο να βγάλω 1-2 από αυτές που ανέβασα μέσα στο 2016 και να πω πως όλες οι υπόλοιπες είναι must see γιατί πραγματικά το πιστεύω αλλά για να διευκολύνω τους πιο απαιτητικούς, ας τις βάλουμε σε μια σειρά.

Nocturnal Animals

Το "Nocturnal Animals", είναι η δεύτερη και πολύ θαρραλέα σκηνοθετική προσπάθεια του Tom Ford. Ενός ανθρώπου που βρίσκεται ανάμεσα  στους πιο γνωστούς σχεδιαστές μόδας παγκοσμίως. Γιατί όμως θαρραλέα; Ο λόγος είναι γιατί πρόκειται για ένα θρίλερ μυστηρίου με διπλή αφήγηση. Μια ιστορία που μας διηγείται παράλληλα μια δεύτερη ιστορία. Το μαγικό τρικ που τελικά πετυχαίνει ο Ford εδώ, είναι πως αγωνιούμε και νοιαζόμαστε το ίδιο και για τις δυο.

Silence

Το "Silence", είναι η ταινία που ο σκηνοθέτης Martin Scorsese είχε βάλει στόχο να φέρει εις πέρας τα τελευταία 30 χρόνια. Από τότε που όπως λέει και ο ίδιος διάβασε το ομότιτλο διήγημα του συγγραφέα Shusaku Endo. Είναι μια ταινία που καταπιάνεται με ένα δύσκολο θέμα. Η σιωπή του θεού ή η αδυναμία του ανθρώπου να ακούσει τον θεό είναι κάτι που ίσως έχει περάσει από το μυαλό κάθε πιστού, οποιασδήποτε θρησκείας. Ένα θέμα που σπάνια θα το δει κάνεις να βγαίνει τόσο σωστά μέσα από μια ταινία.

La La Land

Ο Ιανουάριος για την χώρα μας, είναι ο μήνας που περιμένουμε να απολαύσουμε τις πολυαναμενόμενες, οσκαρικές ταινίες που έκαναν πρεμιέρα στην Αμερική την περίοδο του Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου. Και είναι πολλές. Μια από αυτές για μένα ήταν και το "La La Land". Ο σκηνοθέτης του "Whiplash" Damien Chazelle, αυτήν την φορά δημιουργεί έναν φόρο τιμής στα κλασικά μιούζικαλ που τόσο απολαμβάνω και η περιέργεια μου είχε φτάσει στα ύψη.