Nocturnal Animals

Το "Nocturnal Animals", είναι η δεύτερη και πολύ θαρραλέα σκηνοθετική προσπάθεια του Tom Ford. Ενός ανθρώπου που βρίσκεται ανάμεσα  στους πιο γνωστούς σχεδιαστές μόδας παγκοσμίως. Γιατί όμως θαρραλέα; Ο λόγος είναι γιατί πρόκειται για ένα θρίλερ μυστηρίου με διπλή αφήγηση. Μια ιστορία που μας διηγείται παράλληλα μια δεύτερη ιστορία. Το μαγικό τρικ που τελικά πετυχαίνει ο Ford εδώ, είναι πως αγωνιούμε και νοιαζόμαστε το ίδιο και για τις δυο.

Silence

Το "Silence", είναι η ταινία που ο σκηνοθέτης Martin Scorsese είχε βάλει στόχο να φέρει εις πέρας τα τελευταία 30 χρόνια. Από τότε που όπως λέει και ο ίδιος διάβασε το ομότιτλο διήγημα του συγγραφέα Shusaku Endo. Είναι μια ταινία που καταπιάνεται με ένα δύσκολο θέμα. Η σιωπή του θεού ή η αδυναμία του ανθρώπου να ακούσει τον θεό είναι κάτι που ίσως έχει περάσει από το μυαλό κάθε πιστού, οποιασδήποτε θρησκείας. Ένα θέμα που σπάνια θα το δει κάνεις να βγαίνει τόσο σωστά μέσα από μια ταινία.

La La Land

Ο Ιανουάριος για την χώρα μας, είναι ο μήνας που περιμένουμε να απολαύσουμε τις πολυαναμενόμενες, οσκαρικές ταινίες που έκαναν πρεμιέρα στην Αμερική την περίοδο του Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου. Και είναι πολλές. Μια από αυτές για μένα ήταν και το "La La Land". Ο σκηνοθέτης του "Whiplash" Damien Chazelle, αυτήν την φορά δημιουργεί έναν φόρο τιμής στα κλασικά μιούζικαλ που τόσο απολαμβάνω και η περιέργεια μου είχε φτάσει στα ύψη.

The Handmaiden

Ο σκηνοθέτης Park Chan Wook, έγινε γνωστός μέσα από τις ιστορίες εκδίκησης που ξεκίνησε να διηγείται στις αρχές του 2000 και κατέληξε να θεωρείται σήμερα ένας μάστερ του μοντέρνου κινηματογράφου και των ιστοριών αυτού του είδους. Το "The Handmaiden" είναι η νέα του φανταστική, ερωτική ιστορία εκδίκησης και πάθους. Μια υπέροχη ταινία που μέχρι να την δω δεν γνώριζα πόσο πολύ την είχα ανάγκη.

American Honey

Το "American Honey" καταπιάνεται με μια κατάσταση που όλοι μας έχουμε βιώσει αλλά κανένας δεν μπορεί να κατανοήσει. Τον τρόπο σκέψης στα νεανικά μας χρόνια. Από τις ταινίες που έχω να θυμάμαι με ανάλογο θέμα, η συγκεκριμένη αποτυπώνει με πολύ ιδιαίτερο τρόπο την ενεργεία και τα επαναστατικά ξεσπάσματα μιας κατά τα άλλα χαμένης νεολαίας. Μιας νεολαίας που δεν έχει απαντήσεις ακόμα και στα πιο βασικά ερωτήματα. Που τελικά θέλουμε να καταλήξουμε; Και όταν φτάσουμε εκεί, τι θέλουμε να κάνουμε;

Arrival

Πριν από ένα χρόνο, είχα γράψει για το πόσο πολύ μου άρεσε το "Sicario" και εξυμνούσα το φανταστικό σερί των άρτια φτιαγμένων ταινιών του σκηνοθέτη Dennis Villeneuve. Το σερί αυτό λοιπόν συνεχίζεται με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Αυτή την φορά, καταπιάνεται με ένα καθαρόαιμο σενάριο επιστημονικής φαντασίας, μεταφορά του βιβλίου του συγγραφέα Ted Chiang με τον τίτλο "Story of Your Life".

 

 

Lion

Το "Lion", ανήκει στις συγκινητικές, αληθινές ιστορίες που μεταφέρονται στον κινηματογράφο και μόνο με το θέμα τους καταφέρνουν να κερδίζουν σχεδόν πάντα την αναγνώριση του κοινού. Ο σκηνοθέτης Garth Davis, αυτήν την φορά μας διηγείται την απίστευτη ιστορία ενός 5χρονου αγοριού, του οποίου η ζωή αλλάζει όταν χάνει την οικογένεια του ξαφνικά και τελικά καταλήγει σε μια καινούργια, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του.

Morris from America

Το "Morris from America", ανήκει σε εκείνες τις χαριτωμένες κωμωδίες ενηλικίωσης που έγιναν μεινστριμ πριν από περίπου 15 χρόνια. Τα μεγάλα στούντιο γύριζαν πολλές τέτοιες ταινίες κάθε χρόνο και η απήχηση του κόσμου ήταν μεγάλη. Τώρα πια αυτά τα σενάρια περνάνε κατευθείαν στα χέρια των μικρότερων και ανεξάρτητων εταιριών και η επιτυχία τους βασίζεται περισσότερο στην στόμα με στόμα διαφήμιση. Έχοντας δει την συγκεκριμένη πριν από λίγους μήνες, ένιωσα πως άξιζε λίγη διαφήμιση.

Hacksaw Ridge

Μετά από ένα δυνατό comeback με το φετινό "Blood Father", ο Mel Gibson επιστρέφει 10 χρόνια μετά και στην θέση του σκηνοθέτη για να εντυπωσιάσει και πάλι αλλά και να δείξει πως έχει αυτό που χρειάζεται. Αυτή την φορά θα διηγηθεί με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο την αληθινή ιστορία ενός στρατιώτη ο οποίος κέρδισε το δικαίωμα να σταλεί στην μάχη χωρίς όπλο και κατάφερε να γίνει ο πρώτος ήρωας πολέμου κάνοντας μόνο αυτό που πίστευε.

Kubo and the Two Strings

Αυτό με το οποίο ασχολούνται οι τεχνικοί και κινηματογραφιστές της εταιρείας Laika τα τελευταία χρόνια, θα μπορούσε να πει κάνεις πως είναι ένα είδος που οι περισσότεροι το έχουμε αφήσει πίσω στην δεκαετία του '90. Με τις ταινίες "Coraline", "Paranorman" και "Boxtrolls" συνέχισε να εξελίσσει την τεχνική του Stop-motion μέσα από ιστορίες που έμοιαζαν να είναι κάτι σαν ταινίες τρόμου αλλά για παιδιά. Δεν μου έχουν μείνει ξεκάθαρα οι ιστορίες από τις προηγούμενες ταινίες τις συγκεκριμένης εταιρίας αλλά έχω να θυμάμαι σαν εμπειρία αξέχαστες εικόνες ανατριχιαστικής λεπτομέρειας. Με το "Kubo and the Two Strings", οι άνθρωποι πίσω από την συγκεκριμένη ταινία καταφέρνουν να κάνουν την εμπειρία αυτή πλέον αξέχαστη.

A Monster Calls

Ο σκηνοθέτης J.A. Bayona, μετά το "The Orphanage" και πριν από λίγα χρόνια το "The Impossible", επιστρέφει αυτήν την φορά με ένα αρκετά σύνθετο δράμα φαντασίας που καθηλώνει με την μαγευτική του αφήγηση και τον κόσμο που δημιουργεί. Το "A Monster Calls" είναι ένα σκοτεινό παραμύθι για μικρούς (όχι πολύ όμως) και μεγάλους που καταπιάνεται με τον θάνατο, με τρόπο που δεν έχετε ξαναδεί μέχρι σήμερα.

Captain Fantastic

Το "Captain Fantastic", τυχαίνει να είναι η καλύτερη ταινία με υπερηρωικό τίτλο που είδα φέτος. θα μπορούσε να λέγεται εναλλακτικά και "Worlds Greatest Dad" αλλά αυτό υπάρχει ήδη σε άλλη ταινία. Η δεύτερη ταινία του Matt Ross για την οποία γράφει ο ίδιος και το σενάριο, μας διηγείται την συγκινητική ιστορία ενός πατέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει μόνος και να εντάξει τα έξι παιδιά του στον σύγχρονο πολιτισμό.

Swiss Army Man

Μπορεί τελευταία να μας αρέσει να επαναλαμβάνουμε την ανάγκη μας για πρωτότυπα σενάρια και αυθεντικές ιδέες στον κινηματογράφο αλλά πρέπει να παραδεχτούμε πως το 2016 ήταν αρκετά γενναιόδωρο μέχρι στιγμής όσο αναφορά αυτό το κομμάτι. Μια από τις πιο πρωτότυπες εξ αυτών για την χρονιά μας, τυχαίνει να είναι και το "Swiss Army Man". Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία των Dan Kwan Και Daniel Scheinert, είναι ίσως η πιο αλλόκοτη και παράλληλα μια από τις πιο καλοφτιαγμένες ταινίες που θα δείτε φέτος. Το σίγουρο είναι πως κανείς δεν θα μπορεί να πει "μια από τα ίδια" μετά από αυτό.

Don't Breathe

Όσο αναφορά τα blockbusters της φετινής χρονιάς, μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως μέχρι τώρα τα περισσότερα απογοήτευσαν και δεν είχαν την αναμενόμενη απήχηση από το κοινό. Υπάρχει ένα είδος όμως που συνεχίζει με σταθερούς ρυθμούς να αναπτύσσεται και να προσφέρει όλο και καλύτερα δείγματα. Τα Θρίλερ. Μετά το ριμέικ του Evil Dead πριν από τρία χρόνια, ο σκηνοθέτης Fede Alvarez συνεχίζει με μια αρκετά πρωτότυπη ιστορία και μας αποδεικνύει πως τα θρίλερ είναι ο τομέας του.

Hunt for the Wilderpeople

Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στις ανεξάρτητες παραγωγές σαν το "Hunt for the Wilderpeople". Κάτι που μάλλον αγαπάς ή μισείς. Αυτές οι ταινίες χτυπάνε κόντρα στον παλμό και δίνουν στον δημιουργό την απόλυτη ελευθερία και έκφραση. Μετά τα πολύ πετυχημένα και πρωτότυπα "Boy" και "What we do in the Shadows", ο σκηνοθέτης Taika Waititi δίνει ίσως το τελευταίο αντίο στις Νεοζηλανδικές παραγωγές προτού αλλάξει ήπειρο και ξεκινήσει να παίζει με τα "μεγάλα παιδιά" του Χόλιγουντ (η επόμενη του δουλειά συγκεκριμένα είναι η επόμενη Thor ταινία της Marvel Studios). Όσο και αν αυτό μου δημιουργεί μια μικρή απογοήτευση, η τελευταία του ταινία βρίσκεται τόσο κοντά στην τελειότητα που με κάνει να τα ξεχνάω όλα.

Blood Father

Εδώ και αρκετά χρόνια, κάθε κυκλοφορία νέας ταινίας με πρωταγωνιστή τον Mel Gibson σταμάτησε να αποτελεί ένα ιδιαίτερο γεγονός. Μερικές καλές προσπάθειες αλλά τίποτα αξιοσημείωτο. Ευτυχώς για τους φαν του ηθοποιού, αυτή η ταινία αποτελεί ένα μικρο διαμάντι. Ο σκηνοθέτης Jean-Francois Richet, κάνει τα πάντα να δένουν ιδανικά μεταξύ τους και το αποτέλεσμα είναι καλύτερο από αυτό που περιμένεις.

The Magnificent Seven

Aπό τον σκηνοθέτη Antoine Fuqua, το "The Magnificent Seven"  αποτελεί το ριμέικ της ομότιτλης ταινίας του 1960 του John Sturges (που και εκείνο με την σειρά του είχε διασκευάσει την κλασική ταινία του Akira Kurosawa, "Seven Samurai"). Όπως και τα περισσότερα ριμέικ-reboot, έτσι και αυτό μου είχε δημιουργήσει έναν μικρό φόβο για το πόσο κακή ταινία ήμουν έτοιμος να παρακολουθήσω. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που μια ταινία σαν και αυτή καταφέρνει να κάνει καλά την δουλειά της και δεν απογοητεύει; Όταν τελικά πληρώνει έναν σωστό φόρο τιμής και μεταφέρει αυτήν την παλιά ιστορία στο μοντέρνο κοινό με ωραίο τρόπο; Η συγκεκριμένη πάντως φαίνεται πως το κατάφερε.

Demolition

Με το Demolition, ο Γαλλοκαναδός σκηνοθέτης Jean-MArc Vallee καθορίζει τον εαυτό του ως έναν πιστό στις ιδέες του δημιουργό. Έχοντας σκηνοθετήσει ταινίες όπως το "Wild" και πιο πριν το "Dallas Buyers Club", τα μοτίβα και το στιλ του αρχίζουν πλέον να φαίνονται καθαρά. Και οι τρεις ταινίες ασχολούνται κυρίως με την λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου. Με ποιον τρόπο ο θάνατος επηρεάζει την ζωή και πως εμπνέει τους ανθρώπους να ζήσουν την ζωή τους στο έπακρο.

Café Society

Τόσο μέσα από την πολύ πετυχημένη καριέρα του όσο και μέσα από την ζωή του, ο Woody Allen είχε πάντα την τάση να μεταδίδει συνεχώς έναν κυνισμό και μια ματαιοδοξία για το ανθρώπινο είδος. Ζωή χωρίς νόημα, σύμπαν χωρίς θεό και δίχως μετά θάνατον ζωή και πολλές ακόμα τέτοιες σκέψεις. Οι μεγαλύτερες του επιτυχίες ερχόταν πάντα μέσα από τις ταινίες οπού κατάφερνε να μπλέξει τέλεια αυτές τις ιδέες με τις μεγαλύτερες απολαύσεις τις ανθρώπινης φύσης όπως τα όνειρα και ο έρωτας. Μια τέτοια, άψογη μίξη αποτελεί πιστεύω το "Midnight in Paris" αλλά και το φετινό "Café Society" και συντελούν δυο από τις πιο σαγηνευτικές ταινίες του τα τελευταία χρόνια.

The Lobster

Μιας και ο μήνας Αύγουστος "πάσχει" παραδοσιακά από καλές αφίξεις στους κινηματογράφους (στους ελληνικούς τουλάχιστον), είναι ευκαιρία να προτείνω μια ταινία που αξίζει να αναφερθεί και που τυχαίνει να βρίσκεται ανάμεσα στις καλύτερες και πιο πρωτότυπες τις χρονιάς. Παρόλο που την είδα πριν από αρκετούς μήνες, το The Lobster του σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου παραμένει μια δυνατή εμπειρία ακόμα και μετά από μια δεύτερη προβολή.