Nina Forever

Συνήθως οι ταινίες που συνδυάζουν δυο τόσο διαφορετικά είδη μεταξύ τους έχουν μικρές πιθανότητες να πετύχουν και να αναγνωριστούν απ' το κοινό. Το "Nina Forever" είναι μια ρομαντική ιστορία τρόμου που πηγαίνει ενάντια σε αυτόν τον κανόνα. Και επειδή η ταινία αναφέρεται σε όλους τους λάτρεις του τρόμου που όμως κρύβουν και έναν αθεράπευτο ρομαντισμό μέσα τους, υπάρχει μεγάλη δόση διεστραμμένης ευχαρίστησης στο "Nina Forever".

Hardcore Henry

Πριν τρία χρόνια, ο μέχρι τότε άγνωστος Ilya Naishuller ανέβασε ένα βίντεο στο Youtube με τίτλο "Bad Motherfucker". Το βίντεο ήταν γυρισμένο από τον ίδιο και χρησιμοποιήθηκε ως βίντεο κλιπ για το πανκ ροκ συγκρότημα στο οποίο έπαιζε. Η πρωτοτυπία πίσω από αυτό ήταν πως η 5λεπτη ιστορία ήταν γυρισμένη μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή με τρόπο που ο θεατής βίωνε την όλη δράση σαν να τη ζούσε και ο ίδιος. Μετά την τρελή επιτυχία στο Youtube (Όπου έχει παιχτεί πάνω από 30εκ. φορές μέχρι σήμερα) και τις απαιτήσεις των φαν για περισσότερο υλικό σαν και αυτό, ο Ilya Naishuller απέκτησε τα απαιτούμενα χρήματα μέσω της καμπάνιας του στο Indiegogo.com και γέννησε μια μεγάλου μήκους ταινία δράσης γυρισμένη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Το "Hardcore Henry".

10 Cloverfield Lane

Η περίπτωση του "10 Cloverfield Lane" αποδεικνύει πως τις περισσότερες φορές όσα λιγότερα γνωρίζεις για μια ταινία τόσο το καλύτερο. Κανένας δεν γνώριζε την ύπαρξη του συγκεκριμένου φιλμ μέχρι τον φεβρουαριο, όπου και κυκλοφόρησε το ένα και μοναδικό τρέιλερ. Από το τρέιλερ αυτό, καταλαβαίνει κανείς προς έχουμε να κάνουμε με μια τελείως διαφορετική προσέγγιση από αυτήν της πρώτης ταινίας. Το found footage τρεντ τις προηγούμενης δεκαετίας που είχε υιοθετήσει το "Cloverfield" του 2008, έχει μετατραπεί τώρα σε ένα κλειστοφοβικό θρίλερ που θα μας θυμίσει περισσότερο τις ταινίες μυστηρίου των 50's και 60's.

Son of Saul

Παρόλο που αποφεύγω αυτού του είδους τις ταινίες, ήξερα ότι κάτι το ξεχωριστό υπάρχει στο "Son of Saul". Αυτήν την φορά από την Ουγγαρία, ο σκηνοθέτης Λάζλο Νέμες στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα καταφέρνει να παρουσιάσει με έναν πολύ ξεχωριστό τρόπο την φρίκη και τον τρόμο του πολέμου, μέσα από τα μάτια των θυμάτων του ολοκαυτώματος. Ένα καθηλωτικό ταξίδι σε ένα συγκεκριμένο είδος κόλασης και μια ιστορία που εστιάζει σε 36 ώρες αγωνίας μέσα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

The Survivalist

Οι φανταστικοί μετά-αποκαλυπτικοί κόσμοι στις ταινίες ήτανε πάντα ένα θέμα το οποίο μου τραβούσε την προσοχή. Στα μάτια μου οι συγκεκριμένες ταινίες αντανακλούσαν έντονα τόσο την φαντασία ενός καλογραμμένου σεναρίου όσο και την εφευρετικότητα μιας σκηνοθετικής εκτέλεσης. Επιπλέον τα χρηματικά ποσά για το κόστος παράγωγης μιας τέτοιας ταινίας μπορούν να παραμείνουν σχετικά χαμηλά. Θα υπάρχουν πάντα και οι εξαιρέσεις φυσικά (βλέπε "Mad Max : Fury Road"). Το "The Survivalist" αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ιρλανδού σκηνοθέτη/συγγραφέα Stephen Fingleton που με την πρώτη του μεγάλου μήκους δουλειά καταφέρνει να χτυπήσει την κορυφή του ενδιαφέροντος στην λίστα με τις μέχρι τώρα καλύτερες φετινές ταινίες.

Anomalisa

Από το 1999 και το "Στο μυαλό του τζον μάλκοβιτς", ο σεναριογράφος Τσάρλι Κάουφμαν ανήκει στην λίστα των δημιουργών που με κάθε καινούργια τους δουλειά εντυπωσιάζουν με την αυθεντικότητα και την εφευρετικότητα τους. Κάθε ταινία του αποτελεί και έναν απέραντο, φανταστικό κόσμο που καλείται ο θεατής να ανακαλύψει. Μερικά από τα επόμενα συγγραφικά αριστουργήματα του περιλάμβαναν ταινίες όπως το "Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού και το "Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης". Το τελευταίο μάλιστα αποτέλεσε και την πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια. Η δεύτερη του φορά πίσω από τις κάμερες θα γίνει αυτή την φορά με μια ταινία-animation μόνο για ενήλικες οπού ο θίασος θα αποτελείται από κούκλες.

Uncle John

Οι ταινίες τις οποίες επιλέγω να ανεβάζω σε αυτό το blog είναι κυρίως ταινίες οι οποίες πιστεύω πως έχουν κάτι να πουν και μπορούν να αποτελέσουν πολύ ευχάριστες εκπλήξεις σε αυτόν που θα τις δώσει μια ευκαιρία. Συνήθως λόγο της περιορισμένης διάθεσης και διαφήμισης πολλών τέτοιων ταινιών ο κόσμος απλά προσπερνάει κάθε χρόνο αριστουργήματα που θα μπορούσαν να γίνουν εύκολα οι αγαπημένες ταινίες της χρονιάς για όποιον πέσει κατά λάθος επάνω τους. Μια τέτοια ταινία ήταν για μένα και το "Uncle John" την χρονιά που μας πέρασε. Ένα φιλμ που έρχεται να παρουσιάζει το έγκλημα, το δράμα και το μυστήριο με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο απ' ότι έχουμε συνηθίσει.

Hail,Ceasar!

Μετά από ένα σερί αρκετά σοβαρών ταινιών, οι αδερφοί Ethan και Joel Coen επιστρέφουν σε ένα είδος που γνωρίζουν πως να το αποτυπώσουν καλά στο φιλμ. Το είδος αυτό ας το ονομάσουμε άτυπα "όμορφο χάος". Το "Hail,Caesar" είναι μια μίξη κωμωδίας, δράματος και μιούζικαλ και μας ταξιδεύει στα παρασκήνια της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ και στην πολύχρωμη δεκαετία του '50.

The Overnight

Ο λόγος που έκανα καιρό να αναφερθώ σε μια κωμική ταινία είναι γιατί μέσα στο 2015 δεν μπόρεσα να βρω μια που να πρωτοτυπήσει και να ξεχωρίσει με κάποιον τρόπο. Δυστυχώς οι καλές κωμωδίες είναι λίγες κάθε χρόνο πλέον (για μένα τουλάχιστον). Το "The Overnight" είναι η δεύτερη σκηνοθετική προσπάθεια του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Patrick Brice και παρόλο που έχει κυκλοφορήσει εδώ και μερικούς μήνες είχα την χαρά να το παρακολουθήσω πρόσφατα και να διασκεδάσω με την ψυχή μου.

Steve Jobs

Η σχέση μου με την ιστορία της εταιρίας Apple και τον Steve Jobs ήτανε πάντοτε περιορισμένη. Γνώριζα απλά ότι υπάρχουν χωρίς να νοιάζομαι για περαιτέρω πληροφορίες. Όταν όμως βγαίνει μια ταινία που από πίσω φέρει το όνομα του σκηνοθέτη Danny Boyle, οφείλω να της δώσω μια ευκαιρία. Ολόκληρη η φιλμογραφία του δημιουργού αποτελείται από δεκάδες ταινίες-διαμάντια που κουβαλάνε την τρέλα του ενώ τα "ιδιαίτερα" σενάρια που αναλαμβάνει να μεταφέρει στον κινηματογράφο δεν απογοήτευσαν ποτέ τον θεατή.

Creed

Από την στιγμή που διάβασα για πρώτη φορά πως ο σκηνοθέτης του "Creed" είναι ο Ryan Coogler, η απορία μου για το πως θα έμοιαζε η ταινία ήτανε μεγάλη. Η προηγούμενη ταινία-ντεμπούτο του σκηνοθέτη, το "Fruitvale Station" αποτέλεσε ένα δυνατό και ρεαλιστικό δράμα που δέχτηκε και την ανάλογη αναγνώριση από το κοινό και τους κριτικούς για την πρωτότυπη σκηνοθεσία του. Μην σας ξεγελάει ο τίτλος όμως. Το "Creed" είναι το "Rocky 7". Ωστόσο χωρίς παρεξήγηση στις ταινίες που μεγάλωσαν μια ολόκληρη γενιά και ξυπνούν την νοσταλγία κάθε φορά που τις παρακολουθούμε, το "Creed" είναι η καλύτερη ταινία της σειράς μετά την πρώτη του 1976.

Top 10 Movies Of 2015

Το 2015 ήταν μια χρονιά γεμάτη με remakes, reboots και ανακυκλώσεις παλιότερων ιδεών. Ωστόσο κάθε χρόνο κάποιες ταινίες γυρίζονται για να δώσουν κάτι παραπάνω από τις υπόλοιπες. Σκέφτηκα λοιπόν να συγκεντρώσω και τις δίκες μου αγαπημένες τις χρονιάς και να προτείνω αυτές που κατά την γνώμη μου ξεχώρισαν.
Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές και φέτος, δεν ήταν εύκολο να ξεχωρίσω τις αγαπημένες μου 10. Μόνο τον τελευταίο μηνά, κάθε φορά που έτυχε να βγαίνω από την αίθουσα του κινηματογράφου μια νέα αξιολόγηση έπρεπε να γίνει και μια νέα ταινία "έσπρωχνε" τις υπόλοιπες για να ανεβεί λίγο ψηλότερα στις προτιμήσεις μου.

The Revenant

Ο σκηνοθέτης Alejandro G. Inarritu, έχει γίνει γνωστός ως αυτός που με κάθε του δουλειά σπάει τα κινηματογραφικά στάνταρντ και εφευρίσκει συνεχώς καινούργιες ιδέες για να διηγηθεί μια ιστορία. Παρόλο που βρίσκεται στο χώρο σχεδόν 15 χρονιά τώρα, οι τελευταίες του ταινίες ανεβάζουν όλο και περισσότερο τον πήχη της δημιουργικότητας και της πρωτοτυπίας. Πέρυσι με το "Birdman" και  φέτος με το "The Revenant". Μια ιστορία εκδίκησης που με πρωταγωνιστικό δίδυμο τους  Leonardo Di Caprio και Tom Hardy έχει σκοπό να ξυπνήσει όλες μας τις αισθήσεις.

Bridge Of Spies

Το "Bridge of Spies", είναι η τελευταία ταινία του γνωστού σε όλους σκηνοθέτη Steven Spielberg. Ένα αγωνιώδες, κατασκοπικό θρίλερ με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Tom Ηanks να βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα αφού φαίνεται να δίνει μια από τις καλύτερες του ερμηνείες των τελευταίων χρόνων. Το σενάριο υπογράφουν οι αδερφοί Joel και Ethan Coen στην δεύτερη συνεργασία τους με τον σκηνοθέτη και το αποτέλεσμα μας δικαιώνει και με το παραπάνω.

The Hateful Eight

Αν είστε και εσείς ένας από τους θαυμαστές των ταινιών του Quentin Tarantino και δεν έχετε δει ακόμα το "The Hateful Eight", η συμβουλή μου είναι να σταματήσετε ότι κάνετε και να τρέξτε όσο πιο γρήγορα γίνεται στον πλησιέστερο κινηματογράφο. Η όγδοη ταινία του δημιουργού φτιάχτηκε σαν ένα πλούσιο θεατρικό κομμάτι που σκοπό έχει να προσφέρει ένταση, διασκέδαση και μια σειρά από καλοδουλεμένους χαρακτήρες που θα σας κρατήσουν κολλημένους στην οθόνη για όση ώρα χρειαστεί...

Spotlight

Το "Spotlight", είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν είσαι σίγουρος για το τι ακριβώς πρόκειται να σου προσφέρει και για ποιον λόγο μπαίνεις στην διαδικασία να την παρακολουθήσεις εξ αρχής. Προσωπικά δεν είχα ιδέα. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία μίας δημοσιογραφικής ομάδας από την Βοστώνη που κατάφερε να ξεσκεπάσει και να δημοσιεύσει ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα παγκοσμίως το 2002 ξετυλίγοντας ένα τεράστιο κουβάρι μυστηρίου που αφορούσε την καθολική εκκλησία. Μοναδικό όπλο τους, η αίσθηση δικαιοσύνης και η πίστη τους στο έργο ενός σωστού δημοσιογράφου που φυσικά προϋποθέτει προσωπικό ρίσκο και αίσθηση κοινωνικής ευθύνης.

Irrational Man

Για μένα κάθε ταινία που δημιουργεί τόσες πολλές αντιφατικές γνώμες είναι αυτόματα μια ταινία που πρέπει να παρακολουθήσω, και αυτό συμβαίνει σχεδόν με κάθε ταινία του Woody Allen. Ενός από τους πιο ταλαντούχους και "παλιούς" παραμυθάδες του Χόλιγουντ. Στις περισσότερες ταινίες του ασχολείται κυρίως με τις σκοτεινές πτυχές της ανθρωπινής ψυχής και το κάνει με έναν αστείο και δικό του τρόπο. Έχοντας παραλείψει μόλις δυο χρόνιες, από το 1969 ο σκηνοθέτης κυκλοφορεί κάθε χρόνο μια καινούργια του φανταστική ιστορία. Για τον λόγο αυτόν, το "Irrational Man" ίσως να μην βρίσκεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα αριστουργήματα του Woody Allen, όμως πρόκειται για μια διασκεδαστική και αυθεντική ταινία.

Room

Όντας ένας άνθρωπος που έχει δει έναν αρκετά μεγάλο αριθμό ταινιών με "σκληρό" και "δύσκολο για να παρακολουθήσεις" θέμα, έμεινα έκπληκτος με το πόσο πολύ κατάφερε να με επηρεάσει το "Room". Οι δυο πιο τρομακτικές έννοιες που χρησιμοποιεί το "Room" και το κάνουν σίγουρα μια από τις πιο αξιοσημείωτες ταινίες του 2015, είναι η ελευθεριά και η έλλειψη αυτής.

The Visit

Για κάποιο λόγο το The Visit με είχε πείσει από την πρώτη φορά που είδα το τρέιλερ της ταινίας. Υπήρχε μια παράξενη μίξη κωμωδίας και τρόμου μέσα στα δυο λεπτά του κλιπ που τελικά φάνηκε πως λειτούργησε και με το παραπάνω. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος M. Night Shyamalan, μετά από ένα μεγάλο σερί κακών ταινιών (The happening, The Last Airbender, After Earth) φαίνεται πως βρήκε και πάλι τον καλό του εαυτό. Δεν θα φτάσω στο σημείο να τον κατατάξω στην ελίτ των σημερινών δημιουργών αλλά αν με αυτήν την ταινία θέλει να δείξει τις μελλοντικές του διαθέσεις τότε περιμένω με λαχτάρα την επόμενη του δουλειά.

Dope

Αυτό που σίγουρα έχουμε όλοι συνηθίσει μέσα από τις ταινίες σαν το Dope, είναι οι παρόμοιες ιστορίες νεαρών που μπλέκουν σε διάφορες περιπέτειες ενώ παράλληλα έχουν να αντιμετωπίσουν και τα προβλήματα της εφηβείας. Μέσα σε αυτές τις ταινίες υπάρχει συνήθως κάτι ψεύτικο. Χαρακτήρες που δεν θα συναντούσες ποτέ στην πραγματικότητα και γεγονότα που δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να συμβούν. Αυτό δεν είναι κάτι όμως που συναντάμε στο Dope. Πρόκειται για την ιστορία ενός εφήβου-"σπασίκλα" που για κάποιο λόγο ο ίδιος και η περιπέτεια στην οποία μπλέκει μοιάζουν αληθινά.