Spotlight

Το "Spotlight", είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν είσαι σίγουρος για το τι ακριβώς πρόκειται να σου προσφέρει και για ποιον λόγο μπαίνεις στην διαδικασία να την παρακολουθήσεις εξ αρχής. Προσωπικά δεν είχα ιδέα. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία μίας δημοσιογραφικής ομάδας από την Βοστώνη που κατάφερε να ξεσκεπάσει και να δημοσιεύσει ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα παγκοσμίως το 2002 ξετυλίγοντας ένα τεράστιο κουβάρι μυστηρίου που αφορούσε την καθολική εκκλησία. Μοναδικό όπλο τους, η αίσθηση δικαιοσύνης και η πίστη τους στο έργο ενός σωστού δημοσιογράφου που φυσικά προϋποθέτει προσωπικό ρίσκο και αίσθηση κοινωνικής ευθύνης.

Irrational Man

Για μένα κάθε ταινία που δημιουργεί τόσες πολλές αντιφατικές γνώμες είναι αυτόματα μια ταινία που πρέπει να παρακολουθήσω, και αυτό συμβαίνει σχεδόν με κάθε ταινία του Woody Allen. Ενός από τους πιο ταλαντούχους και "παλιούς" παραμυθάδες του Χόλιγουντ. Στις περισσότερες ταινίες του ασχολείται κυρίως με τις σκοτεινές πτυχές της ανθρωπινής ψυχής και το κάνει με έναν αστείο και δικό του τρόπο. Έχοντας παραλείψει μόλις δυο χρόνιες, από το 1969 ο σκηνοθέτης κυκλοφορεί κάθε χρόνο μια καινούργια του φανταστική ιστορία. Για τον λόγο αυτόν, το "Irrational Man" ίσως να μην βρίσκεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα αριστουργήματα του Woody Allen, όμως πρόκειται για μια διασκεδαστική και αυθεντική ταινία.

Room

Όντας ένας άνθρωπος που έχει δει έναν αρκετά μεγάλο αριθμό ταινιών με "σκληρό" και "δύσκολο για να παρακολουθήσεις" θέμα, έμεινα έκπληκτος με το πόσο πολύ κατάφερε να με επηρεάσει το "Room". Οι δυο πιο τρομακτικές έννοιες που χρησιμοποιεί το "Room" και το κάνουν σίγουρα μια από τις πιο αξιοσημείωτες ταινίες του 2015, είναι η ελευθεριά και η έλλειψη αυτής.

The Visit

Για κάποιο λόγο το The Visit με είχε πείσει από την πρώτη φορά που είδα το τρέιλερ της ταινίας. Υπήρχε μια παράξενη μίξη κωμωδίας και τρόμου μέσα στα δυο λεπτά του κλιπ που τελικά φάνηκε πως λειτούργησε και με το παραπάνω. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος M. Night Shyamalan, μετά από ένα μεγάλο σερί κακών ταινιών (The happening, The Last Airbender, After Earth) φαίνεται πως βρήκε και πάλι τον καλό του εαυτό. Δεν θα φτάσω στο σημείο να τον κατατάξω στην ελίτ των σημερινών δημιουργών αλλά αν με αυτήν την ταινία θέλει να δείξει τις μελλοντικές του διαθέσεις τότε περιμένω με λαχτάρα την επόμενη του δουλειά.

Dope

Αυτό που σίγουρα έχουμε όλοι συνηθίσει μέσα από τις ταινίες σαν το Dope, είναι οι παρόμοιες ιστορίες νεαρών που μπλέκουν σε διάφορες περιπέτειες ενώ παράλληλα έχουν να αντιμετωπίσουν και τα προβλήματα της εφηβείας. Μέσα σε αυτές τις ταινίες υπάρχει συνήθως κάτι ψεύτικο. Χαρακτήρες που δεν θα συναντούσες ποτέ στην πραγματικότητα και γεγονότα που δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να συμβούν. Αυτό δεν είναι κάτι όμως που συναντάμε στο Dope. Πρόκειται για την ιστορία ενός εφήβου-"σπασίκλα" που για κάποιο λόγο ο ίδιος και η περιπέτεια στην οποία μπλέκει μοιάζουν αληθινά.

The Walk

Το The Walk, είναι η ταινία που αφηγείται την ζωή του Γάλλου ακροβάτη Philippe Petit ο οποίος ξεκίνησε δίνοντας παραστάσεις στους δρόμους του Παρισιού και κατέληξε να εκτελέσει κάτι που ονόμασε ο ίδιος "το μεγαλύτερο αρτίστικο έγκλημα του αιώνα". Μια ονομασία που αποδέχθηκε τελικά ολόκληρος ο πλανήτης και φυσικά έμεινε μέχρι και σήμερα. Το "έγκλημα" αυτό θα ήταν να τρυπώσει κρυφά μέσα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης και με την ανατολή του ήλιου της 7 Αυγούστου του 1974 να περπατήσει πάνω σε τεντωμένο σύρμα από την μια κορυφή στην άλλη.

Bone Tomahawk

Το Bone Tomahawk ήταν μια ταινία που μου κέντριζε το ενδιαφέρον εδώ και καιρό αλλά για κάποιο λόγο απέφευγα να την δώ. Μετά τα πολύ καλά λόγια όμως του φίλου μου Κώστα Ζαχόπουλου αναγκάστηκα να την βάλω πρώτη στην λίστα με τις ταινίες που ήθελα να παρακολουθήσω την τελευταία εβδομάδα. Πρόκειται για ένα γουέστερν-ωδή στις κινηματογραφικές επιτυχίες του John Ford και αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του πρωτοεμφανιζόμενου S.Craig Zahler. Μια ιστορία χτισμένη εξολοκλήρου γύρω από τους καλά μελετημένους χαρακτήρες της και μια απότομη στροφή που κάνει την ταινία να φλερτάρει με τον τομέα του τρόμου θα δώσουν σαν αποτέλεσμα μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς για τους φαν του είδους.

Legend

Δεν είχα καμιά πληροφορία για την ταινία προτού δω το Legend. Γνώριζα ότι πρωταγωνιστούσε ο Tom Hardy και αυτό μου αρκούσε για αρχή. Ήξερα επίσης πως πρόκειται για μια γκανγκστερική ιστορία αλλά μέχρι εκεί. Η ταινία είναι μια κατά κάποιον τρόπο βιογραφία των αδερφών Kray τους οποίους εκτός και αν είσαι φαν της γκανγκστερικής ιστορίας είναι λίγο δύσκολο να τους γνωρίζεις. Πρόκειται για ένα ζευγάρι πανομοιότυπων αδερφών και γκάνγκστερ που κυριάρχησαν στην δεκαετία του ΄60 στο Λονδίνο και κατάφεραν να χτίσουν μια τεράστια φήμη γύρω από το όνομα τους.

The Gift

Πολύ συχνά οι δημιουργοί ταινιών τρόμου ή θρίλερ τυχαίνει να μπερδεύουν το τι μπορεί να κάνει το κοινό να τρομάξει στα αλήθεια ή το πως μπορούν να κάνουν τον θεατή να νιώσει "άβολα" με αυτό που παρακολουθεί. Για τον λόγο αυτό καταφεύγουν σε κάποιες στάνταρ σεναριακές μεθόδους και κάποιες συνηθισμένες σκηνές η οποίες έχουν πια γίνει τόσο κλισέ που δεν προκαλούν κανένα απολύτως συναίσθημα. "Ας σκοτώσουμε το αγόρι της πρωταγωνίστριας", "ας ξεκοιλιάσουμε τον σκύλο της δείχνοντας λίγο έξτρα βία", "ας γεμίσουμε την μπανιέρα της με αίματα". Το Gift, είναι η καινούργια ταινία που σκηνοθετεί, γράφει και πρωταγωνιστεί ο ηθοποιός Joel Edgerton και αυτό που καταφέρνει είναι να δει εκεί που οι υπόλοιπες ταινίες του είδους δεν μπορούν. Ο λόγος είναι γιατί περισσότερο από οτιδήποτε, αυτό το σενάριο και η σκηνοθεσία δείχνουν πως ξέρουν πολύ καλά πως να φέρουν τον θεατή σε δύσκολη θέση.

Crimson Peak

Είναι γνωστό πως ο σκηνοθέτης Guilermo del Toro τρέφει μια ιδιαίτερη αγάπη για τις παλιές ταινίες τρόμου των 50's και 60's και αυτήν την αγάπη την βλέπουμε να αντανακλάται σχεδόν σε κάθε του ταινία. Πολύ περισσότερο στην τελευταία του δουλειά όπου πρόκειται για μια στοιχειωτική ιστορία αγάπης. Ζωηρά χρώματα, ταιριαστή σκηνοθεσία που δείχνει και την άνεση του σκηνοθέτη στο συγκεκριμένο είδος και αμέτρητοι συμβολισμοί που κρατάνε ζωντανή την αγωνιά, το Crimson Peak είναι μια καθηλωτική ιστορία με γοτθική όψη και αισθησιακό πνεύμα.

Straight Outta Compton

Οι ταινίες-βιογραφίες γνωστών συγκροτημάτων είναι γεγονός πως είναι πολύ πιο σπάνιες από αυτές που παρουσιάζουν την ζωή ενός σόλο καλλιτέχνη. Ο λόγος συνήθως είναι πως όταν πρόκειται για ένα συγκρότημα, είναι δύσκολο για τους δημιουργούς να μοιράσουν δίκαια τον χρόνο και την προβολή μέσα σε μόλις δυο ώρες ταινίας χωρίς να εξυμνήσουν ή να αδικήσουν κάποιον από τα μέλη της μπάντας. Στο Straight Outta Compton όμως αυτό φαίνεται πως ήταν κάτι εύκολο μιας και ο σκοπός αυτής της βιογραφίας δεν ήταν η προβολή των καλλιτεχνών αλλά οι αξίες και τα πιστεύω αυτών. Πρόκειται για την σύντομη αλλά σημαντική ιστορία του συγκροτήματος N.W.A. το οποίο θεωρείται και ο "πατέρας" της γκάγκστερ ραπ. Τα τραγούδια στους μόλις δυο δίσκους που κυκλοφόρησαν κατάφεραν να έχουν άμεση απήχηση και αναγνώριση από το κοινό και ακούγονται ευλαβικά από τους φαν μέχρι και σήμερα.

Inside Out

Αυτό που έχω ξεχωρίσει από τα καλύτερα φιλμ της εταιρίας Pixar είναι πως οι ταινίες της δεν αναφέρονται μόνο σε παιδιά. Είναι φιλόδοξες, πολύπλοκες και συγκινητικές ταινίες που απλά χρησιμοποιούν χαρακτήρες, χρώματα και ιστορίες που αρέσουν και στα παιδιά. Ενώ οι τρεις τελευταίες (Cars 2, Brave και Monsters University) αν και καλοφτιαγμένες με άφησαν αρκετά αδιάφορο. Mε το Inside Out ένιωσα ωστόσο πως η εταιρία ξαναβρήκε τον ρυθμό της και επέστρεψε στις πρωτότυπες και έξυπνες ιδέες που μας είχε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

Everest

Είναι γνωστό πως το ψηλότερο  βουνό του κόσμου συνδέεται με αμέτρητες τραγωδίες από τότε που οι πρώτες ομάδες ανθρώπων ξεκίνησαν για την κορυφή κάπου στην δεκαετία του 50'. Μια από τις πιο τραγικές εξ αυτών εξιστορεί και η ταινία Everest. Πρόκειται για μια ιστορία που αποδεικνύει την δύναμη του ανθρώπου εάν υπάρχει θέληση για ζωή αλλά και τον λόγο που η φύση δεν μας έχει "κατασκευάσει" αρκετά ανθεκτικούς ώστε να πραγματοποιούμε παρόμοια επιτεύγματα τόσο εύκολα. Αξίζει να αναφερθεί ότι την δεκαετία του 90' οπού και διαδραματίζεται η ταινία κάθε χρόνο οι νεκροί ήταν τρεις φορές περισσότεροι από αυτούς που τελικά καταφέρνανε να φτάσουν μέχρι την κορυφή και ξανά πίσω.

The Martian

Όπως οι περισσότεροι, έτσι και γω, έχω συνδέσει το όνομα του σκηνοθέτη Ridley Scott με καλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Παρόλο που μετράει πολλές επιτυχίες (όπως και αποτυχίες) σε πολλά ακόμα είδη, οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας είναι ένας τομέας όπου όλοι των εμπιστεύονται. Είναι κάτι που μας έχει πείσει πως ξέρει να το κάνει καλά και οι φαν του είδους υποδέχονται κάθε καινούργια του δουλειά. Για αυτόν τον λόγο το The Martian δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Πρόκειται για μια έντονη και αγωνιώδες ιστορία επιβίωσης βασισμένη εξολοκλήρου στους χαρακτήρες της.

Cop Car

Το Cop Car είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή μικρού προϋπολογισμού. Ανήκει σε εκείνες τις ταινίες που μπορούν πολύ εύκολα να περάσουν απαρατήρητες και μετά την προβολή τους να σε κάνουν χαρούμενο που τελικά τις ανακάλυψες. Πρόκειται για μια απλή αλλά παράλληλα αλλόκοτη ιστορία που θυμίζει έντονα τις πρώτες δουλειές των αδερφών Κοέν. Αν ήταν να ξεχωρίσω κάτι από εδώ θα ήταν σίγουρα ο μονόλογος του Kevin Bacon στην ακμή της ταινίας. Ίσως ο πιο διαβολικός μονόλογος-απειλή που έχω ακούσει. Σιχαμένος, ανατριχιαστικός και τέλειος από κάθε άποψη.

Sicario

Μετά από τα φανταστικά Prisoners (2013) και Enemy (2014) τα οποία αποτελούν δυο από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων κατά την γνώμη μου, ο σκηνοθέτης Dennis Villeneuve είναι ο δημιουργός που ακολουθώ πλέων κάθε του δουλειά. Το Sicario είναι ένα αγωνιώδες εγκληματολογικό θρίλερ. Είναι η τελευταία ταινία του συγκεκριμένου δημιουργού και όπως θα περίμενε κανείς δεν απογοητεύει ούτε στο ελάχιστο.

Miracle in Cell No.7

Όταν πρόκειται για ταινίες έχω να δηλώσω πως γενικά δεν κλαίω. Έχω δει ταινίες που με συγκίνησαν ή με έκαναν να θέλω να κλάψω αλλά δεν το έκανα. Ίσως γιατί μετά από τόσα πολλά οπτικά "ερεθίσματα" απέκτησα μια κάποια ανοσία. Μάλλον ακόμα δεν έχω βρει την ταινία που θα με "χτυπήσει" στο αδύναμο σημείο μου. Νόμιζα πως αυτό θα κρατήσει για πάντα αλλά έκανα λάθος. Το Miracle in Cell No.7 είναι ένα κορεάτικης παράγωγης δράμα και την χρονιά που μας πέρασε έγινε η τρίτη πιο πετυχημένη ταινία κορεάτικης παράγωγης όλων των εποχών.

Reality

Η τελευταία ταινία του σουρεαλιστή Γάλλου δημιουργού Quentin Dupiex που είχα την τύχη να παρακολουθήσω είχε τον τίτλο "Rubber" και παρουσίαζε ένα λάστιχο αυτοκινήτου σαν δολοφόνο να κυλάει από μέρος σε μέρος και να σκοτώνει αθώους ανθρώπους. Αυτήν την φορά ο κύριος Dupiex εξερευνά τον χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Φανταστείτε μια Γαλλική και κωμική εκδοχή των ταινιών Inseption, Eternal Sunshine Of a Spotless Mind και Mullholand Drive.

Honeymoon

Υπάρχει λόγος που οι δημιουργοί Horror ταινιών εξακολουθούν να αντιγράφουν εδώ και 40 περίπου χρονιά το "Invasion Of The Body Snatchers" και αυτός είναι η κεντρική ιδέα της κλασικής αυτής ταινίας. Είναι ο φόβος ότι οι αγαπημένοι σου άνθρωποι μπορεί να μην είναι αυτοί που λένε ότι είναι. Αυτή η ιδέα έχει αποτυπωθεί στο κινηματογραφικό πανί πολλές φορές, δυστυχώς όμως με τις περισσότερες ταινίες να μην έχουν αυτό που χρειάζεται για να περάσουν το ανάλογο συναίσθημα στον θεατή. Το "Honeymoon" εξετάζει ακόμα μια ανατριχιαστική παραλλαγή αυτής της ιδέας και η Leigh Janiak με την πρώτη της σκηνοθετική δουλειά βάζει τον εαυτό της στον κύκλο των ανερχόμενων σκηνοθετών ταινιών τρόμου που αξίζουν την προσοχή μας.

Little Boy

Το Little Boy, θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι μια ταινία μικρή αλλά με μεγάλη καρδιά. Δεν έχει μεταξύ των ηθοποιών της γνωστά ονόματα όπως επίσης δεν έχει και μια παραγωγή πολλών εκατομμυρίων να την στηρίζει. Παρ' όλα αυτά αποτελεί μια από τις πιο γλυκές και παραμυθένιες ταινίες της φετινής χρονιάς. Πρόκειται για την ιστορία μιας οικογένειας και της πίστης του κάθε μέλους της ξεχωριστά.